برای شین عزیز...مثل اینکه!
اگر روزی
قرار به مردن باشد
می خواهم به دست زنی بمیرم
زیبا
با لبخند
اگر شبی
قرار به
برای مردن باشد
زنی را می میرم
زیبا
با لب خند
دوستت دارم با تو بمیرم
با [زی] با
لب خنده
قرارمان به مردن باشد[؟]
صبحی
اگر...
نیلوفری
وارسته در سیاهی مرداب
هستم
خانه ام
در عمق شب
تن پوشم
تاریکی
سکوت فریادهای خشم آگین
سلاح در دستم
اما...
اما من!
برای جنگ سیاهی
از راه رسیده ام
با ستاره های روشن
با خروش شمشیرم
خواهم درید!
پرده ی زخیم خاکستری را
بارانی باید
تا رود
جاری شود...
.
.
.
.
.
.
.
.
. شعری دیگر
امروز می خوام یکی از شعر های خودم رو بذارم،امید که مورد قبول اساتید واقع شود.
دست راستت را مشت کن
و کوه غربی را در هم شکن!
در زیر لگدهای حریف
همچون نیلوفری
سر به اوج بگیر
که تعلیم اساتید کهن این است!
متانت ببر
غرش شیر
خشم طوفان
با دستانی چون کوهی آهنین
پاهایی چون رعد
و روحی به بزرگی آسمان تواضع!
این
آغازین راه هنرهای رزمی ست!
ابتدا می خواهم در مورد تاریخچه نینجوتسو-که ورزش اصلی و موردعلاقه من است- چند سطری بنویسم:
ینجوتسو در قرن ششم میلادی ( بودیسم ) وارد ژاپن شد و منجر به درگیری بین کسانیکه میخواستند بودیسم را بصورت یک مذهب رسمی درآورند و کسانیکه از شینوائیسم «مکتب طبیعت پرستی» را بعنوان مذهب ملی طرفداری میکردند شد . در آن زمان مذهب ملی ژاپن شینوائیسم بود.
برطبق شواهد موجود پیشینیان نینجاهای ژاپنی از طرفداران بودیسم بودند و به همین دلیل یاغی نام گرفتند ، آنها در اوایل قرن هفتم برای فرار از شکنجه مذهبیون و کشته شدن توسط نیروهای سلطنتی به جنگلها و کوههای سوزوکا رفتند ، به این علت ( یامابوشی یا زاهدان کوهستان ) نام گرفتند ، آنها فلسفه عارفانه خود را بر پایه واقع بینی عملی پایه گذاری کردند و برای حمایت از خود دانش و تمرین هنرهای رزمی و استراتژی نظامی را با ترس روانی و قدرتهای اسرارآمیز ترکیب کردند تا بتوانند با نیروهای نظامی کم خود در دل دشمنان ترس ایجاد کنند.
مبدا نینجاها دو سرزمین کوگا و ایگا بود و معروفترین خاندان نینجاها ، هاتوری ، فوجی بایاشی و موموچی بودند.
یکی از رهبران یامابوشی ها تلاش کرد که بین مرتجعین بودیسم و طرفداران شینتوایسم صلح ایجاد نماید که نتیجه آن سرازیر شدن جنگجویان دولتی برای سرکوبی یاموبوشی ها شد .
البته این عمل نیروهای دولتی باعث شد تا یامابوشی ها یا نینجاها به تکمیل فنون رزمی و جنگی خود که بوسیله آن در برابر دشمنان مقاومت می کردند بپردازند .
در سال 1192 با شروع دوران فئودال ژاپن تعدادی از طوایف فامیلی نینجاها منشعب شدند و به چریکهای حرفه ای و نیروهای سری تبدیل شدند که به استخدام اربابان ایـالات مختلف (دایمیوها ) در می آمدند . در بین سالهای 1192 و 1333 بعد از میلاد تعداد مکتبهای نینجا به 25 مکتب باتکنیکهای خاص خود رسید . در اکثر این سالها دو ایالت (( کوگا و ایگا )) در ژاپن توسط نینجاها اداره میشد .
یکی از برجسته ترین خصوصیات نینجوتسو آن است که جسم را پایگاه اندیشه فکر می دانند و هدف از آموزش تن همانا پرورش روح و روان است . یک نینجا بیشتر از دیگر رزمیکاران نیاز به سرعت ، قدرت ، تعادل ، تمرکز و انعطاف پذیری دارد .
این عقیده که نینجوتسو همراه با آئین بودا به ژاپن وارد شده قویتر و محکمتر است ، سالهای گذشته در چین و ژاپن به مهارتهای یک نینجا اهمیت های فراوانی داده میشد . آنها یک نینجا را انسان فوق العاده می دانستند و به شدت از آنها میترسیدند ، گفته میشود سرچشمه نینجوتسو قبل از ورود به کشور ژاپن به نام (( فاشو یعنی هنر سیاه چینی )) لقب داشته است که در فرهنگ ژاپن «بوشیدوهاگاکور» نام دارد و به جنگجویی گفته می شود که ار استتار و تاریکی برای از بین بردن حریف استفاده می کند . نینجوتسو بعد از اینکه به کشور ژاپن وارد شد توسط ژاپنی ها اصلاح و به تدریج توسعه و ترویج یافت و به هنرهای رزمی زیبا و سریع ، مخوف و پیچیده مبدل شد .
درکشور چین معمولا" نینجوتسو ( یین ، سین ، شو ) یا تکنیکهای ناپدید شدن جسم نامیده میشد.
اولین سند نوشته شده ای که در آن نینجوتسو نامبرده شده است کتابی سیزده جلدی مربوط به استراتژی نظامی ( علوم لشکر کشی ) با نام "" هنر رزم "" که توسط ( سان تزو ) نوشته شده است استفــاده از نینجــوتسو به عنــوان یک تاکتیک نظـامی در آخرین جلد این کتاب و در بخشی بنام "" یوما "" شرح داده شده است .
نینجوتسو" در لغت بمعنای هنر پنهانی یا هنر نامرئی شدن و شیوهای برای دفاع از خویشتن و نیز رسیدن به مهارتهای ویژه رزمی، برای غلبه بر دشمنان است .
